Беше чудо од дете, симбол на надеж за бразилската генерација. На 18 години, го споредуваа со Роналдо и Пеле, а светот беше пред него. Денес, на 35 години, неговото име е повеќе синоним за пропуштен потенцијал, луксузен живот и доживеан фудбалски „потоп“.
А, неговата приказна почнува на 26 март 2008 година… Во северен Лондон, Бразил игра пријателски натпревар против Шведска за да одбележи 50 години откако 17-годишниот Пеле постигна два гола против истиот ривал и му ја донесе на Бразил првата светска титула.
И на тој датум нов бразилски тинејџер го украде вниманието. Алесандре Пато, тогаш веќе познат на фудбалската јавност преку дресот на Милан, го воодушеви светот со гол против Шведска кој потсети на магијата од минатото.
Веднаш започнаа споредбите со легендите. Бразилскиот селектор Дунга, познат по својот смирен темперамент, не можеше да го скрие своето восхитување…
„Неговиот стил на игра е сличен на оној на Роналдо. Не мислам дека е само нормален талент. Ова е нешто повеќе“.
Следеа награди. Уште следната година, Пато ја освои престижната награда „Златно момче“ за најдобар млад фудбалер во Европа. Неговиот соиграч и идол во тоа време, Кака, со ентузијазам зборуваше за него:
„Пато е одличен за толку млад играч кој штотуку ја започнал својата кариера во голем европски клуб. Тој има огромна иднина. Само го советувам да ги следи своите инстинкти, бидејќи најмногу учиш од сопственото искуство.“
Но, колку што беше брз неговиот подем, толку беше стрмен и неговиот пад. За помалку од една деценија, тој од „новиот Пеле“ стана играч кој ја заврши кариерата во кинеската лига, разочаран и заборавен.
Почеток на неговата кариера како во сон, и покрај неговата болест
Пато е роден како Александре Родригес да Силва во градот Пато Бранко, што во превод значи „бела патка“, па оттука и прекарот што го следеше во текот на целата негова кариера.
Неговата борба со животот започна како младо момче. Уште на 11-годишна возраст, му беше откриен тумор на раката, а лекарите дури размислуваа и за ампутација. Операцијата на крајот беше успешна и младиот Александар продолжи да сонува за фудбал. Своето деби го имаше кога имаше само 17 години во дресот на Интернационал, и уште тогаш беше јасно дека го очекува светла иднина.
Стана познат по уште во своите први настапи – за Интернационал, Милан, Челси, Коринтијанс, па дури и за бразилската репрезентација. Во декември 2006 година го сруши и рекордот на Пеле како најмлад стрелец во натпреварување на ФИФА, постигнувајќи гол против Ал Ахли на Светското клупско првенство.
Само неколку месеци подоцна, Милан го донесе за дури 24 милиони евра – огромна бројка за 17-годишник. И, во соблекувалната го пречекаа легенди како Роналдо, Кака, Пирло, Инзаги, Гатузо, Сидорф, Малдини, Кафу…
„Седев меѓу Малдини и Роналдо“, изјавуваше тогаш Пато. „Роналдо ми покажа Плејбој и ме праша дали сакам да бидам дел од неговиот клан или од кланот на Кака, кој одеше во црква.“
На теренот, сепак, се истакнуваше само затоа што е свој. Во првата сезона постигна девет гола на 20 натпревари, а следната година беше најдобар стрелец на Милан со 18 гола. Но, потоа почнаа повредите – прво грбот, потоа тетивите и мускулите на бутот. Од сезона во сезона, Пато поминуваше сè повеќе време надвор од теренот, а сè помалку на него. Тој го пропушти и Светското првенство во 2010 година, додека Бразил веќе триумфално најавуваше нова ѕвезда – Нејмар.
Неговиот приватен живот стана тема на таблоидите. Тој ги сакаше раскошните забави и убавите жени. Уште како тинејџер, тој беше верен со манекенката Стефани Брито, со која се ожени во 2009 година на гламурозна церемонија во Рио. Бракот траеше девет месеци. Брито го обвини дека поминувал повеќе време со Роналдињо, кој во тоа време му беше соиграч.
Набрзо беше виден со Мис на Бразил, Дебора Лира, а потоа започна врска со Барбара Берлускони, ќерка на тогашниот сопственик на Милан и поранешниот премиер на Италија. Нивната љубов траеше повеќе од две години, а Пато често го покажуваше своето срце кон шеснаесетникот со рацете по постигнат гол.
Сепак, ниту љубовта ниту лекарите на Милан не беа во можност да ја спасат неговата кариера. Во јануари 2013 година, Милан го продаде на Коринтијанс за 11,5 милиони фунти, но враќањето во Бразил не донесе преродба. Набрзо навивачите го прогласија за едно од најлошите засилувања во историјата на клубот.
Недостатокот на борба и мотивација, како и огромниот договор, предизвикаа раскол во соблекувалната.
„Тој го немаше жарот во себе што го бараат нашите навивачи“, ќе рече тогашниот член на одборот Еду, сега спортски директор на Арсенал.
Крајот во Коринтијанс беше обележан со непријатен момент – промашен пенал со „паненка“ против Греми, со кој тимот беше елиминиран од Купот.
„Навивачите сакаа и физички да се пресметаат со него, дури и некои играчи сакаа да го тепаат“, се присетува Фабио Сантос.
После тоа, Пато накратко ја оживеа својата кариера во Сао Паоло со 38 гола за две сезони, што му донесе повик од Челси во 2016 година. Но, авантурата во Лондон беше краткотрајна – само два натпревари и еден гол. Потоа дојде Виљареал, потоа патување во Кина, каде што конечно повторно блесна. Со Тијанџин постигна 36 гола во 60 натпревари и се чинеше дека е повторно на вистинскиот пат.
Но, клубот се распадна кога сопственикот беше уапсен за финансиска проневера, а Пато повторно се најде бездомник. Накратко се врати во Сао Паоло, потоа отиде во Орландо Сити и на крајот, речиси тивко, се повлече од фудбалот.
Од „новиот Пеле“ до играчот што Бразилците го заборавија – приказната за Александре Пато останува уште еден потсетник дека талентот без дисциплина не трае долго.
Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови и фотографии), како и нивно линкување НЕ е дозволено без согласност од Редакцијата на ЕКИПА
