ПИШУВА: Драган Томовски
Еден од најистакнатите домашни фудбалски работници и аналитичари, Драган Томовски, од свој агол, но погледнувајќи единствено од страната на фудбалот, ги анализира актуелните глобални но и домашни фудбалски текови…
==============================================================
Големината на Луис Енрике не е само во трофеите што ги освоил, туку во начинот на кој успеа да спои две работи што ретко одат заедно — врвна организација на играта и креативна слобода на играчите. Токму таа рамнотежа отсекогаш за мене претставувала идеал на фудбалот. Многу тренери имаат систем. Некои имаат харизма. Кај него системот е жив, флексибилен и интелигентен.
Пред сè, поседува огромно фудбалско знаење. Но она што најмногу го издвојува е начинот на кој ја чита секоја натпреварувачка ситуација. Тој не го гледа фудбалот како фиксна формација, туку како постојано движење на простор, ритам, психологија и енергија на натпреварот.
Веројатно е најразновидниот тренер на денешното, врвно ниво. Кај некои големи тренери веднаш можете да препознаете стил. Кај Гвардиола — доминација преку посед. Кај Клоп — интензитет и пресинг. Кај Анчелоти — мир и контрола преку искуство. Кај Флик — директност, вертикала и агресивен ритам (со доза на ризик). На оваа група тренери се приближува и Кнутсен, но ќе мора уште да учи на полето на специјална тактика…
Кај Луис Енрике најтешко е да го „фатиш“ тимот во еден шаблон. Неговите екипи можат за неколку дена да изгледаат целосно различно — еднаш со висок пресинг, другпат со трпелив посед, третпат со експлозивни транзиции. Тоа тактичко „жонглирање“ е негова огромна сила.
Сепак, неговата најголема работа не е само тактиката, туку фактот што ги оспособи играчите да одговорат на секоја негова замисла. Тоа е феноменално. Денес многу тимови имаат добра идеја, но мал број имаат играчи кои можат интелигентно и брзо да се адаптираат на различни модели во текот на натпреварот. Кај него се гледа дека играчите не научиле само „акции“, туку научиле да размислуваат фудбалски.
Токму тука, како човек кој со децении го анализира фудбалот, не можам да избегнам една асоцијација. Јохан Кројф отсекогаш бил мој фудбалски идол. Филозофијата на интелигентен фудбал, контрола на простор, слобода во играта и играчи кои размислуваат на теренот, способност да секој играч има квалитетно решение без оглед на местото на теренот на кое во моментот ќе се најде — тоа е кројфовската суштина. Но, фудбалот денес е многу побрз, покомплексен и тактички побрутален отколку во неговото време. И токму тука мислам дека Луис Енрике направи чекор понатаму. Не затоа што ја урна филозофијата на Кројф, туку затоа што успеа да ја модернизира, да ја направи поприлагодлива и да создаде тимови способни да преживеат и доминираат во сите можни ритми и сценарија на современиот фудбал.
Посебно е интересно што колективно ги покрива евентуалните слабости на поединците. Ако бек има дефанзивен проблем — се поместува средниот ред. Ако напаѓачот не притиска доволно — се менува аголот на пресингот. Кај него корекцијата не е казна за играчот, туку интелигентно колективно решение.
Во дуелот со Бајерн се виде токму тоа — не само квалитет, туку зрелост, контрола и способност да се менува ритамот на играта. Неговиот тим знаеше кога да нападне, кога да ја смири играта и кога трпеливо да ја чека грешката на противникот.
Пласманот во финалето не е случајност. Тоа е резултат на јасна идеја, модерно фудбалско размислување и способност од врвни индивидуалци да се создаде вистински тим. А токму тоа, во денешниот фудбал, е веројатно најтешката работа.
Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови и фотографии), како и нивно линкување НЕ е дозволено без согласност од Редакцијата на ЕКИПА
